Onze oogst van vorige maand is verzwolgen door het world wide web.
Dat overkomt digibete dichters nogal eens.
Maar niet getreurd, gisteren gingen we gewoon verder: we kozen vijf willekeurige woorden uit: ‘Als het zaterdag wordt’ van Nicci French:
Dichtbij, haar, horloge, iedereen, liedje
Zo verwerkte Aaltje deze woorden:
Tijd
Steeds naderbij komt het zich vrijmaken
van klokken en horloges. Tijd gaat zijn gang.
Bang is ze niet langer. Nog klinkt haar liedje
van verlangen na het geslagen uur.
Iedereen verstaat het. Hoor! Dichtbij vlamt
vuur tot gloed. De klok sloeg twaalf.
Ze heeft zich vrijgemaakt. De laatste slag
bronst luid het galmgat uit. Tijd om te gaan.
—
En dit deed ik met die woorden:
Tijd
Iedereen zong hetzelfde liedje van niet
omzien dat maakt je maar verdrietig en
gewoon doorgaan dat zou ze gewild hebben
alsof ze haar beter kenden dan ik deed.
Roestig en stoffig, verborgen tussen vergeelde
foto’s, vind ik haar horloge, de wijzers verstijfd
in de tijd van toen. Ik houd het dichtbij mijn
hart, voel haar smalle gebruinde pols en
hou mijn adem in. Even beven de wijzers
hervatten dan hun loop als vanouds. De tijd
tussen toen en vandaag verdwijnt.